نارسایی مزمن وریدی و درمان آن

نارسایی مزمن وریدی یک اختلال شایع بوده که عروق پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نارسایی مزمن وریدی یک بیماری است که در طی چندین سال و به دلیل عملکرد نامناسب دریچه‌های وریدی شکل می‌گیرد. علائم اولیه این بیماری شامل تورم مچ و ساق پا است. در صورتی که این بیماری تحت مداوا قرار نگیرد، ممکن است مویرگ‌های اطراف ورید مبتلا پاره شده و باعث تغییر رنگ پوست به قرمز مایل به قهوه‌ای شوند. به علاوه، زخم‌های بهبود نیافته که به آنها زخم استاز گفته می‌شود شکل می‌گیرند.

اگر وریدهای شما به درستی کار نمی‌کنند و شما از نارسایی مزمن وریدی و علائم همراه آن رنج می‌برید (بیماری واریس و زخم واریس) باید بلافاصله به پزشک مراجعه کرده و اقدامات لازم پزشکی را انجام دهید. در صورتی که نارسایی مزمن وریدی تحت درمان قرار نگیرد ممکن است باعث عوارض و بیماری‌های متعددی شود. متخصصین ما در کلینیک درمان واریس دکتر کریمی وضعیت بیماری شما را ارزیابی کرده و بهترین روش‌های درمانی را برای رفع علت‌های زمینه‌ای و رفع علائم پیشنهاد می‌دهند. این اقدامات درمانی عبارتند از: بالا نگه‌داشتن پا، تمرینات ورزشی، استفاده از جوراب‌های مخصوص واریس، اسکلروتراپی، رادیو فرکانسی، لیزر درمانی و جراحی رگ‌های واریسی.

نارسایی مزمن وریدی چیست؟


نارسایی مزمن وریدی زمانی اتفاق می‌افتد که وریدهای پا قادر به بازگرداندن خون به سمت قلب نباشند. (سرخرگ‌ها خون را از قلب به سمت اندام‌ها حمل می‌کنند در حالی که وریدها خون را از قسمت‌های مختلف بدن به سمت قلب می‌برند). مشکلات دریچه‌ها در وریدها باعث می‌شود که خون به جای این که به سمت قلب هدایت شود، در هر دو جهت شود. در صورتی که این دریچه‌ها به درستی کار نکنند باعث تجمع خون در پاها می‌شوند. در صورتی که نارسایی وریدی مزمن تحت مداوا قرار نگیرد، درد، تورم و زخم‌های واریسی به وجود می‌آیند. نارسایی مزمن وریدی تهدید خطرناک برای سلامتی محسوب نمی‌شود ولی باعث ایجاد درد و ناتوانی می‌شود.

علل


نارسایی مزمن وریدی بیشتر در بین افراد چاق، زنان باردار یا افرادی که سابقه خانوادگی ابتلا به این بیماری را دارند دیده می‌شود. احتمال بروز این بیماری در افرادی که پای آنها دچار آسیب‌دیدگی شده است، عمل جراحی انجام داده‌اند یا در گذشته سابقه لخته شدن خون داشتند بیشتر است. برخی از علل ابتلا به نارسایی مزمن وریدی عبارتند از:

  • فشار خون بالا در وریدهای پا به مدت طولانی به دلیل نشستن یا ایستادن‌های طولانی مدت
  • بی‌تحرکی و ورزش نکردن
  • استعمال دخانیات
  • عوامل هورمونی (یائسگی)
  • ترومبوز ورید عمقی (لخته شدن خون در ورید عمقی معمولاً در ساق یا ران پا)
  • فلبیت (تورم و التهاب ورید سطحی معمولاً در پاها)

علائم


برخی از علائم ابتلا به نارسایی مزمن وریدی عبارتند از:

  • اتساع وریدی
  • تورم در پاها و مچ پا
  • گرفتگی ساق‌های پا یا خارش دردناک پاها
  • درد در خلال راه رفتن که با استراحت رفع می‌شود.
  • پوست قهوه‌ای‌رنگ به خصوص در نزدیکی مچ پا
  • بیماری واریس
  • زخم‌های واریس که در برخی مواقع به درمان بسیار مقاوم می‌شوند.

برخی از عواملی که احتمال ابتلا به نارسایی مزمن وریدی را افزایش می‌دهند


  • سابقه خانوادگی ابتلا به بیماری واریس
  • افزایش سن هم برای مردان و هم برای زنان
  • بارداری
  • ملزومات شغلی مانند نیاز به ایستادن‌های طولانی مدت
  • چاقی و اضافه‌وزن

تشخیص


نارسایی مزمن وریدی با انجام آزمایش ساده اولتراسوند داپلکس توسط یک تکنسین آموزش‌دیده قابل‌تشخیص است. در اولتراسوند از امواج صوتی برای اندازه‌گیری سرعت و جریان خون در عروق پا استفاده می‌شود. در آزمایش اولتراسوند عکسی از ساختار عروق پا گرفته شده و توسط متخصص واریس این وریدها بررسی شده، دریچه‌های آسیب‌دیده یا هرگونه انسدادی که باعث ایجاد نارسایی مزمن وریدی شده باشد مشخص می‌شود.

درمان


در درمان نارسایی مزمن وریدی بر کاهش علائمی مانند تورم، درمان مشکلات پوستی و پیشگیری از واریس و درمان زخم‌ها تمرکز و تأکید می‌شود.

بالا نگه‌داشتن پاها

بالا نگه‌داشتن پاها نسبت به سطح قلب به مدت 30 دقیقه و 3 تا 4 مرتبه در روز می‌تواند تورم را کاهش داده و گردش جریان خون در عروق را بهبود دهد. با بهبود گردش جریان خون، روند بهبود زخم‌ها تسریع می‌شود. به هر حال، ممکن است برای بسیاری از افراد، بالا نگه‌داشتن پاها چندین مرتبه در روز عملی نباشد. مهم است که پاها بالاتر از سطح قلب قرار گیرند؛ به سادگی می‌توانید پای خود را روی یک چهارپایه قرار دهید تا خون درون پاها تخلیه شود. بالا نگه‌داشتن پاها تنها اقدام درمانی است که افراد مبتلا به بیماری‌های نارسایی وریدی خفیف به آن نیاز دارند اما اقدامات درمانی تکمیلی معمولاً در صورت تشدید بیماری باید انجام شود.

تمرینات ورزشی

تمرینات ورزشی پا و مچ پا غالباً برای کاهش علائم توصیه می‌شوند. بالا و پایین کردن پاها (حرکت از مچ پا) چندین مرتبه در روز می‌تواند به حرکت جریان خون از پاها و بازگشت آن به سمت قلب کمک کند. این کار به خصوص برای افرادی که به مدت طولانی نشسته یا ایستاده‌اند مفید است. پیاده‌روی یک تمرین خوب برای پمپ ساق پا است. افراد مبتلا به نارسایی مزمن وریدی که کمتر از 10 دقیقه در روز راه میرند بیشتر از افرادی که فعالیت فیزیکی دارند در معرض ابتلا به زخم‌های واریسی هستند

جوراب‌های مخصوص واریس

جوراب واریس به آرامی به ساق پا فشار می‌آورد و جریان خون را در وریدها بهبود داده و از بازگشت جریان خون به سمت پاها جلوگیری می‌کند. جوراب‌های مخصوص واریس مؤثر، فشار بیشتری بر مچ پا وارد کرده و فشار کمتری بر قسمت‌های بالاتر پا اعمال می‌کنند. این جوراب‌ها با درجات مختلفی از فشار قابل تهیه هستند.

اسکلروتراپی

در اسکلروتراپی، پزشک یک ماده شیمیایی را در ورید بیمار تزریق کرده و باعث می‌شود که این رگ خودش را تخریب کند. ورید مذکور در محل خود باقی مانده اما دیگر خونی از طریق آن جریان نمی‌یابد. اسکلروتراپی در مطب پزشک و تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود.

رادیو فرکانسی یا لیزر درمانی

برای انجام رادیوفرکانسی یا لیزر درمانی، پزشک یک سیم مخصوص را وارد ورید مبتلا می‌کند. این سیم رگ را گرم کرده و آن را از داخل مسدود می‌کند. ورید در جای خود باقی ماند اما دیگر قادر به حمل خون نیست. این عمل که جراحی محسوب نمی‌شود تحت بیحسی خفیفی انجام می‌شود. معمولاً این فرایند در مطب پزشک انجام می‌شود.

عمل جراحی برداشتن ورید

در این عمل جراحی، ورید یا وریدهای مبتلا برداشته می‌شوند. این عمل جراحی در بیمارستان یا مرکز جراحی انجام می‌شود. وریدها از طریق یک شکاف بسیار کوچک برداشته می‌شوند.

پیشگیری


برخی از کارهایی که می‌توان برای پیشگیری از ابتلا به نارسایی مزمن وریدی انجام داد عبارتند از:

  • حفظ وزن سالم
  • انجام تمرینات ورزشی منظم
  • عدم استعمال دخانیات
  • پرهیز از ایستادن یا نشستن‌های طولانی مدت